Bebekler anne ve baba için vazgeçilmez bir varlık.Küçücük bedenleriyle tatlı gülümsemeleriyle anne ve babayı yaşama dahada
tutundurururlar.Bebeklik dönemi boyunca anne yawrusunu 9 aylık bir süreçte karnında taşır.Daha sonra hayata getirdiği zamanda
ona hayatın şartlarını öğretir bir ömür boyu.Baba burada hep korumakla mükelleftir.Yükün büyük çoğunluğu anne üzerindedir.
Bebekler sürekli gülümseyip hayattaki zorlukların farkına varamazlar.Doğru yada yanlışı ayırt edemezler.Kötülüğe bile gülümseyerek bakarlar.
Oyuncaklara bayılırlar.Bebekler ve çocuklar yapıları nedeniyle oyun oynamayı severler.
Oyun oynamaktan zevk alırlar ve bir fırsat yakaladıklarında da hemen oynarlar.
Oyun sırasında karşılaştıkları zorluklar onları cezbeder. Çocuklar oyun oynamayı neden sever?
Çünkü oyun içten güdülüdür yani kimse onlara ne yapmaları veya nasıl yapmaları gerektiğini söylemez.
Eğer yetişkin oyuna uygun olmayan şekillerde katılır veya onu yapılandırırsa o etkinlik
oyun olmaktan çıkar, etkinliğe karşı ilgi azalır.
Oyuncaklar, bebek ve çocuk gelişiminin en önemli parçalarından biridir.
Çocuklarda dikkat gelişiminden el becerilerinin arttırılmasına, yaratıcılığın gelişmesinden hayal gücünün arttırılmasına
kadar pek çok eğitsel meziyet seçilen oyuncaklar ve oynanan oyunlarla edinilir.Oyun günleri belli bir dönemden sonra sona erer.
Sıra eğitime gelir.
Eğitim bebeklikten çocukluğa geçiş dönemedir.Çevrede öğrenmesi gereken kavramlar artar.Hayat çocuk için dahada karmaşık hale gelir.Ancak yeterli olgunluğa
gelene kadar sürekli çocuk ile ilgilenen anne ve baba ön plandadır.